Rond haar 17e begon Amanda met lijnen. Ze was niet dik, helemaal niet zelfs. Onder andere de scheiding van haar ouders en haar mindere prestaties op school zorgden ervoor dat Amanda het gevoel had dat ze faalde in het leven. Inmiddels is Amanda 25 jaar en gaat het goed met haar. Zo goed, dat ze voor mij wilde poseren en haar verhaal wilde vertellen.

Over eetstoornissen bestaan, nog steeds, teveel misverstanden. Mensen met een eetstoornis worden aandachttrekkers genoemd. Men heeft geen idee waarom iemand met een eetstoornis doet wat hij/zij doet. Amanda vertelt:

Vaak heb je er al aanleg voor. Een bepaalde gebeurtenis in je leven zoals een trauma kan er ook mee te maken hebben. En een trauma was voor mij de grootste trigger. Als gevolg daarvan ging het niet goed op school en wist ik niet hoe ik met mijn emoties om moest gaan. Ook was het zo dat ik het gevoel had dat ik over alles en iedereen in mijn leven de controle kwijt was. Het lijnen en afvallen was het enige waar ik wel controle over had en waar ik goed in was. Hoewel ik nooit overgewicht had vond ik mezelf wel te dik. De eerste paar kilo’s viel ik makkelijk af, dus begon ik mijn streefgewicht steeds bij te stellen. Ik was continu met mijn eten bezig. Calorien tellen, sporten, wegen. Het was zelfs zo erg dat ik tig keer per dag op de weegschaal ging. Ik zette er ’s nachts zelfs mijn wekker voor..

IMG_9762-1

Op school tijdens haar mbo-opleiding ging het ook niet goed. Amanda had een vertrouwenspersoon op school waar ze mee kon praten over zichzelf en over hoe het thuis ging. Deze vertrouwenspersoon verwees haar door naar een psychologe waar haar moeder ook bij op gesprek kwam. Amanda: “Mijn moeder gaf in dat gesprek aan dat ze vond dat ik een eetprobleem had.” Naar aanleiding van dat gesprek kwam ze bij een ditiste terecht die met haar een eetschema opstelde zodat ze genoeg voedingstoffen binnen kreeg. Toen ook de ditiste Amanda niet meer kon helpen is ze doorverwezen naar Novarum, een centrum waar ze mensen behandelen met eetstoornissen of obesitas. Ook vanwege de depressie die ze inmiddels had is Amanda in 2010 8 maanden vrijwillig opgenomen geweest om haar zo intensief mogelijk te behandelen en met succes.

De opname is mijn redding geweest. Ik heb in mijn tijd in de kliniek bij Novarum ontzettend veel geleerd. Er word naar je geluisterd en je bouwt een band op met de mensen daar. Ik heb handvatten gekregen om met mijn emoties om te gaan. Dat kon ik eerst niet waardoor ik andere uitwegen ging zoeken. Als ik in de kliniek een verhitte discussie had met mijn therapeut was ik bang voor de gevolgen en hoe ze naar me zou kijken. Maar ik merkte dat, na zo’n discussie, mijn therapeut gewoon weer normaal tegen me deed en me dezelfde persoon vond. Dat was nieuw voor me, dat ik mijn boosheid kon uiten en dat daar niks mee gebeurde.

IMG_9686-1

IMG_9633-1 (2) IMG_9716

Inmiddels is het 2 jaar geleden dat Amanda voor het laatst opgenomen is geweest en gaat het goed met haar. Toch merkt ze nog steeds dat als ze niet lekker in haar vel zit ze de neiging heeft om weer op haar eten te gaan letten. Bang om terug te vallen is ze inmiddels niet meer. “Ik heb in zo’n diep dal gezeten, dat wil ik absoluut niet meer. Daar nooit meer terecht komen is mijn grootste motivator. Ik kan genieten van eten en ben gezond.

Om de huidige hype van ‘gezond leven’, super foods en dergelijke kan Amanda zich af en toe behoorlijk kwaad maken. “Sommige mensen durven tegen me te zeggen dat ik vooral lekker moet eten terwijl ze zelf ontzettend weinig eten en een aantal keer per week zichzelf afmatten in de sportschool omdat dat ‘zo goed voelt’. Ondertussen vecht ik nog steeds tegen terugvallen en als ik dan berichtjes krijg van mensen die advies willen over afvallen vraag ik me af of ze wel helemaal goed na kunnen denken.

Na ons gesprek eten Amanda en ik een heerlijke tosti en genieten we van chocola terwijl we in de zon zitten, op een prachtige plek in het Vondelpark. Want het leven is nou eenmaal veel te mooi, en eten is ook veel te lekker ;-)

IMG_9723

Foto’s + interview door Charlotte van Ouwerkerk.